Doggynezz | Dog Happiness! 
dinsdag, 05 november 2013 18:25

Joep's artikel in "Me & My Dog"

Written by
Rate this item
(0 votes)

2013.5.11Facebookdog

Hallo iedereen. Mijn naam is Joep en ik ben een chocoladebruine ruwhaar Teckel.
Ze noemen mij hier ook wel eens “Chocoprins”
Geen idee waarom, ik ben geen prins, heb geen kroon en ook geen harem.
Ach ja, ze hebben ze hier toch al niet altijd allemaal op een rijtje.
Ik kwam hier 9 jaar geleden als pup wonen en mijn baasjes hadden al een andere hond, ook een teckel en hij vertelde mij dat hij Bram heette.
We hebben heel veel jaren lol gehad en met z’n tweetjes de boel behoorlijk op stelten gezet. Tja, dan moesten ze ook maar niet kiezen voor twee hondjes, toch?
Ik was vanaf het begin al altijd behoorlijk ondeugend en ze zeiden zelfs dat ik een duiveltje in me had. Die hebben ze er nu uitgesneden….geen idee wat dat betekend, maar ik zit in ieder geval beter in mijn velletje.
Ondertussen ben ik bijna 9 en woon ik gelukkig bij deze mensenwezens. Volgens hen zijn wij de meest verwende honden op de wereld. Nou ik weet het niet hoor…
 
Drie jaar geleden ging ons vrouwtje op zondag weg en kwam later terug met een hondje. Blond, en het was een meisje.
Ik begreep het niet zo goed. Moest een van ons nu weg of wat was de bedoeling???
Bram, mijn grote broer, was gelijk helemaal verliefd op haar en liep de eerste week de hele tijd achter haar aan, met z’n tong uit de mond.
Gelukkig werd die ouwe ook een keer moe en dus mocht ik achter haar aan gaan lopen.
Het was wel een superleuk meisje.
Toen we uiteindelijk met z’n drieën hadden bepaald wie van ons drieën het meeste te vertellen had, en dat was natuurlijk Bram, hebben we eens een goed gesprek gevoerd.
Veel verhalen over de brokjes en spelen en dergelijke van onze kant, maar Sara, zo heet het meisje, vertelde ons een heel ander verhaal.
Zij kwam uit een heel ander land, hier ver vandaan. Ik had er nog nooit van gehoord.
Het heet Polen.
Daar had zij gewoond bij een boerderij waar ze vastgebonden heeft gezeten en mensen niet aardig waren voor haar.
Zij had uiteindelijk puppy’s gekregen en toen waren er mensen langsgekomen het zielig vonden zoals ze daar zat en die mensen hebben haar en haar pups meegenomen naar het asiel.
Daar heeft ze een tijdje gezeten en toen kon ze bij een mevrouw in Polen wonen.
Maar zij overleed en toen moest ze weer terug naar het asiel.
Gelukkig kon ze een week later met een busje mee naar Nederland en daar ging de deur van het busje open en toen zag ze onze moeder, die haar kwam ophalen.
Ze begreep het ook allemaal niet zo goed, want wat ging er nu gebeuren?
Bleef ze wel bij deze mensen of was het ook maar weer tijdelijk.
De mensenmoeder was in ieder geval wel heel aardig en super blij om “haar kind” te zien en mee te mogen nemen.
Zou het dan toch eindelijk goed komen?
En nu ze hier was, wist ze het zeker, vertelde ze ons.
Bram en ik vertelden haar dat we onze baasjes al wel hoorden praten over Sara, maar wij wisten toen nog helemaal niet wie of wat ze daarmee bedoelden.
Mijn vrouwtje had haar gevonden bij een stichting op internet en wilde haar adopteren. Z
e zou hier óók komen wonen, maar dat ging later niet door….Onze baasje en vrouwtje behoorlijk verdrietig.
Nu snap ik dat het toen dus ergens verkeerd is afgesproken en Sara dus bij die mevrouw in Polen ging wonen.
Maar mijn baasje hield vol dat het goed zou komen, en dus was daar na een paar maanden toch die Sara.
En het is nu toch echt wel onze vriendin geworden.
 
Lekker met z’n drieën op de bank liggen bij de mensenmama en -papa en vooral veel slapen en eten.
Spelen, blaffen en rennen.
 
In de winter daarna is mijn grote broer Bram gaan slapen en niet meer wakker geworden.
Ik heb erbij gestaan en gesnuffeld, maar hij deed niks meer. Wat raar…
Sara en ik hebben afscheid van hem genomen, maar onze mensenpapa en -mama zeggen dat hij nog steeds alles in de gaten houd.
Ik snap dat niet zo goed…maar ja, ik ben dan ook een teckel en best eigenwijs, dus misschien kom ik er nooit achter wat ze daarmee bedoelen.
Nu waren alleen Sara en ik er nog.
En toen was ik helemaal de weg kwijt. Want Bram was mijn grote voorbeeld en wat moest ik nu doen…?
Ik wist het niet meer.
Tja, naar zo’n meisje luister ik toch ook niet, ben tenslotte wel een grote stoere vent.
Dus liep ik maar een beetje doelloos door het huis heen en had ik ook niet zoveel honger meer.
Mijn vrouwtje vond ook dat ik rare dingen deed. Ik ging op plekken liggen waar ik normaal nooit ging liggen, gedroeg me anders dan daarvoor.
Ja, gek he? Ik wist het gewoon eventjes niet meer…mijn leider was weg.
 
Maar gelukkig was daar het meisje, Sara. En zij vertelde mij dat het wel goed zou komen en zij wilde mij wel helpen om weer blij te worden.
En ze wilde de taak van Bram wel overnemen en dat vond ik een goed plan.
Zij had immers in Polen ook al zo veel meegemaakt, dus zij zou het allemaal wel goed weten.
Eindelijk weer een beetje rust…
Toen Sara in het begin bij ons was, was ze erg bang voor mannen en mannenhanden.
En aangezien ons baasje best wel veel met z’n handen praat, vond ze dat best eng.
Nu kon ik haar vertellen dat dat natuurlijk nergens voor nodig was.
Onze baasje en vrouwtje zijn de liefste van de hele wereld en zullen je nooit pijn doen.
Het duurde even voor ze dat ook echt van mij wilde geloven, maar nu gaat het goed.
 
Nu vind ze zelfs de grootste mensenmannen helemaal geweldig en het liefste zit ze bij iedereen op schoot.
Ze zit dan gelijk over de tafel te kijken om te zien of er iets staat wat ze kan opeten.
Ze moest toen in Polen natuurlijk ook altijd maar zien dat ze wat te eten kreeg. Ik heb haar dus weer verteld dat ze hier altijd te eten krijgt en zelfs vaak ook nog tussendoor wat lekkers.
Je hoeft het dus niet van de tafel te stelen, want dat vinden de mensenouders niet zo leuk.
 
We kunnen nu samen lekker in een mandje liggen.
En we hebben genoeg keuze want er staan mandjes en kussens genoeg om te gaan liggen.
Lekker rust.
Maar Sara wil ook wel eens spelen, dus dan doen we dat maar even.
 
Sara is met mijn mensenmama ook mee geweest naar haar opleiding tot kynologisch instructeur.
Daarna kon Sara veel beter luisteren en kon ze beter aan het riempje lopen.
Ze vond het heel leuk tussen al die hondjes en om dingen te leren.
 
Na ongeveer een jaar hoorde ik mijn baasje en vrouwtje praten over een hond erbij. Nee toch?
Het was toch goed zo , Bram kan je toch niet vervangen en Sara en ik hadden het toch leuk, zo samen.
Verdorie, ze verstaan mij toch niet. En dus gingen ze weer op zoek op internet.
Daar vonden ze een hond en ze waren helemaal in de wolken. Het bleek een pup te zijn van Sara…
Hoe kan dat nou? Sara is hier, en ik weet zeker dat zij niet weg is geweest en ik kan geen puppy’s meer maken door die duivel die eruit gesneden is….
Oh nee, ik herinner me het verhaal van Sara weer. Ze had puppy’s in Polen en die waren ook allemaal naar mensen gegaan.
Maar eentje moest dus toch ergens anders gaan wonen en mijn baasjes vonden het dan wel een goed idee als hij hier kwam wonen.
Hij? En jongen dus.
Nou ik weet niet of ik dat zo’n goed plan vindt. Ben toch al niet zo’n allemans vriend wat andere honden betreft.
Andere honden zijn allemaal zo raar..!!
Grr…Ze hadden dit nou eenmaal bedacht, en praat ze dat dan maar eens uit het hoofd.
 
Mijn vrouwtje en baasje gingen samen met Sara daar kijken. Ik moest thuis blijven.
Ik had niet eens meegewild!
Toen Sara later weer thuiskwam vertelde ze mij dat het helemaal superleuk was geweest. Hij had haar herkend.
Maar zij wist helemaal niet wie hij was, want hij was zo groot geworden en de geur kende ze helemaal niet.
Maar hij was wel heel lief en ze hadden ook leuk gespeeld.
“Jij zou hem ook heel leuk vinden” zei ze, maar dat weet ik zo net nog niet…
Maar die week daarop ging ik samen met mijn vrouwtje even bij die jongen kijken.
Omdat ik niet alle honden even lief en leuk vind, wilden ze toch wel zeker weten dat ik hem niet zou opvreten.
Ik schrok eigenlijk wel, want hij is veel groter als dat ik ben, maar ik ben toch veel stoerder en bovendien ouder.
En we hebben gewandeld en gespeeld en ik heb nog even een beetje gezwommen.
Ik vond het dus best wel gezellig met deze jongen.
Ja, hij mag wel bij ons komen wonen.
Sara en ik hebben dus ’s avonds samen even besproken dat we onze baasjes duidelijk zouden maken dat het goed was dat Fellow, zo heet hij dus, bij ons kwam wonen.
Onze baasjes weer helemaal blij.
Wat is het toch makkelijk om hen blij te maken.. Rare wezens die mensen!
 
Nu ondertussen zijn we dus weer met z’n drieën.
Ik ben de oudste, maar de kleinste en Fellow de grootste, maar de jongste en dan is er Sara, het meisje en zij is de baas.
Best goede taakverdeling, toch?
 
Het liefste wat ik doe is slapen, nee…eten, nee toch slapen!
Maar ik slaap niet altijd. Soms lig ik op de bank en lig ik met halfdichte ogen alles in de gaten te houden. Maar dat ziet niemand…
Ondertussen heb ik al wel heel veel streken van die twee blondjes gezien.
Kan wel merken dat het moeder en zoon zijn. Ik zou dat soort dingen noooooooit doen!
Fellow denkt zelf dat hij maar heel klein is en probeert alles uit. Zelfs onder de salontafel door.
Hij is een gewoon een teckel met heel lange poten…
En zelfs het konijnenhok is geen obstakel voor hem. Hij gaat via het kleine luikje gewoon naar binnen.
Vraag me niet hoe, want hij moet zich helemaal erdoorheen wurmen, maar het lukt hem.. Even op bezoek bij de konijnen.
Want die zijn toch ook wel heel gezellig.
 
Het is ook heel raar om te zien hoe hij ligt. Ik lig altijd op de zij of op een rolletje, maar hij ligt zo raar. D
ie poten steken altijd uit en hij kan zelfs met z’n kop op z’n kont liggen.
Dat krijg ik niet voor elkaar. Of zou dat door de extra vulling in mijn lichaam komen?
Hij kan ook super hoog springen. Ik begin daar niet aan, want daar wordt je moe van.
Maar soms zou ik wel zo groot willen zijn. Hij kan namelijk zo bij het aanrecht of de tafel.
En dat hadden mijn baasjes dus niet zo goed in de gaten.
Hij heeft al verschillende keren iets van het aanrecht afgehaald om te eten.
En dan niks laten vallen voor ons kleinere honden….Ook niet echt solidair (duur woord he?)
 
Mijn vrouwtje zegt dat hij supergoed kan ontspannen. Dat heeft hij geleerd op een workshop Soft Touch.
En dat probeert ze bij mij ook wel eens, maar daar heb ik dan weer het geduld niet voor.
Laat mij maar gewoon lekker alleen liggen.
Dat gepluk en gefrunnik wil ik niet hebben.
 
Rennen is het liefste wat Fellow doet.
Gelukkig wonen we in een groot huis met een grote tuin en dus kan hij een aardige vaart maken.
Sara rent dan, al blaffend achter hem aan.
Ik begin daar niet aan. Daar wordt je maar moe van.
Ik ga gewoon ergens verdekt opgesteld zitten of liggen en zodra ze stoppen met rennen, ren ik heel snel op Fellow af en spring tegen hem aan.
Hij schrikt zich dan een hoedje. Ha ha…
Iedere keer kan ik hem daar weer mee plagen.
 
Sara zit het liefst voor het raam en dan naar buiten te kijken. Maar ook zij ligt al zo raar.
Ze ligt met haar achterpootjes naar achteren.
Ze lijkt net een kikker. Zal toch wel een familietrekje zijn die rare poten.
Maar ze houdt wel goed in de gaten of er iemand aan komt, en daar ben ik wel blij om.
Dan hoef ik het niet te doen.
Kan dus lekker doorgaan met slapen (of in ieder geval doen alsof ik slaap en ondertussen alles onthouden)
 
Want als zij slapen en mijn baasjes slapen kruip ik achter de laptop om ons blog te gaan bijhouden.
Want ja, een beetje moderne hond blogt toch tegenwoordig.
En je moet ook verder deelnemen aan de Dog Media, oh nee, dat heet Social Media.
Dus zitten we ook op Facebook en Twitter.
Best raar dat Twitter. Een vogeltje. Waarom hebben ze daar destijds niet een hondje voor genomen en het Woofer genoemd?
Vind ik veel leuker.
Maar goed!

 

Wil je meer weten over de dingen die de twee Polski’s uitvreten, dan kun je dat lezen in ons blog.
Maar je kunt ook dus ook vinden op Facebook en Twitter.
Onze “gang” heet Doggynezz. Dat is een samenvoeging van Dog en Happiness.
Ik heb dat even in het woordenboek opgezocht, want het is Engels en ik spreek alleen maar Nederlands en honds.
Dog betekent hond en Happiness betekent geluk. Dus hondengeluk.
Denk dat dat best wel goed bij ons past.
Namens mijn vriendin, Sara, die ook wel eens Prinses wordt genoemd en mijn grote kleine broer,
Fellow, alias “Die Lange” wil ik jullie uitnodigen om ons te volgen op Twitter, liken op Facebook of ons blog te lezen.

Groetjes, Joep, alias Chocoprins

 

Twitter: @Doggynezz
Facebook: facebook.com/Doggynezz
Read 864807 times Last modified on maandag, 21 maart 2016 10:43

44005 comments

  • Comment Link Roscoe maandag, 26 juni 2017 18:55 posted by Roscoe

    My spouse and I stumbled over here coming from
    a different page and thought I may as well check things out.
    I like what I see so i am just following you. Look forward to looking at your web page again.

  • Comment Link Elinor maandag, 26 juni 2017 18:55 posted by Elinor

    Right hᥱre іs the perfect web site for еveryone who wants
    to understand this topic. Ⲩou knoԝ a wholе lоt its aⅼmοѕt hard to argue with you (not tһɑt I
    personally wouⅼd want to…HaHa). You definitely put ɑ fresh spin ⲟn a
    topic that's been written аbout fоr decades.
    Excellent stuff, јust excellent!

  • Comment Link Cheap Jerseys China Wholesale maandag, 26 juni 2017 18:52 posted by Cheap Jerseys China Wholesale

    If this is the case, then they should just consider getting them washed, reseamed, and resized. Find the right equilibrium anywhere between using a successful strategy once more and growing to be money grubbing. But, if you glance closely, you will realize that tennis requires a lot more mental toughness and mental alertness than one may feel it requires. Tennis involves running, sprinting at times, stretching for the ball, power and grace.5 (Betfair uses decimal odds which after you get used to them are a lot easier to use) would return 50 profit if the selection won.
    Cheap Jerseys China Wholesale http://www.cheapfootballnfljerseyschina.us.com/

  • Comment Link Sheryl maandag, 26 juni 2017 18:51 posted by Sheryl

    Hi, Neat post. There's an issue along with your web site in internet explorer, might tes
    this? IE nonetheless is the marketplace leader and a good component oof
    folks will omit your great writing due to this problem.

  • Comment Link Robby maandag, 26 juni 2017 18:51 posted by Robby

    Pretty! This was an extremely wonderful article. Thanks for providing this info.

  • Comment Link Wholesale NFL Jerseys From China maandag, 26 juni 2017 18:47 posted by Wholesale NFL Jerseys From China

    To me it just seemedalmost incomprehensible that people could make consistent profits day after day, week after week, even with the added convenience of online bookmakers. You can find coats, gloves, scarves, hats and purses.This will also support taxes time of year go more efficiently, or if you deal with an review through the IRS. Find free articles in our dofollow article directory, get free website content and submit your own articles for free. We do great work here.
    Wholesale NFL Jerseys From China https://www.wholesalejerseysweb.us.com/

  • Comment Link Cheap NHL Jerseys maandag, 26 juni 2017 18:45 posted by Cheap NHL Jerseys

    How did I achieve these profits? Well I hadn't simply placed bets and hoped they won like the old school professional gamblers claim to. LaVar Arrington broke his arm and leg in a motorcycle accident. This is simply placing a bet at a certain price, and laying it all back, plus a bit extra, at a lower price later on to guarantee a profit whatever the outcome. That is most certainly worth a little more than just a glass of java. You should use each conversation that is applicable to your home organization organization while in relevant talks with other people.
    Cheap NHL Jerseys http://www.wholesalejerseyscheapnfl.us.com/

  • Comment Link Candace maandag, 26 juni 2017 18:43 posted by Candace

    They gift be fit to demonstrate that a take of distinct kinds of intuition adornment.

  • Comment Link Kandace maandag, 26 juni 2017 18:39 posted by Kandace

    This is a topic that's close to my heart... Take care! Exactly where are your contact details though?

  • Comment Link Levi maandag, 26 juni 2017 18:39 posted by Levi

    Hey there! I've been following your site for some
    time now and finally got the courage to go ahead and give you a shout out from
    New Caney Texas! Just wanted to say keep up the good job!

Leave a comment

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.